آقاي امور كاركنان گفت راهكار ميخواهي خانم فلاني ؟ تنها راهش اين است كه بداخلاقي كني ، نامنظم باشي ، دير سر كار بيايي و زود بروي ، نافرماني كني (اوه اوه) و خلاصه كاري كني كه به ستوه آمده و تو را در اختيار كارگزيني بگذارد. آنوقت ما تو را به هر جايي از سازمان كه عشقت كشيد مي فرستيم. گفتم آخه آقاي كاركنان! برادر! اين كارها و رفتارها در تربيت خانوادگي ما نمي گنجد . ما از آن خانواده هاش نيستيم. در شأن و منزلت ما نيست كه بخواهيم از اين بي تربيت بازيها از خودمان نشان دهيم. اما راستش از خدا پنهان نيست از شما چه پنهان مساله آنقدرها هم تربيت خانوادگي و نجيب زادگي و

با همه غرورم با فرشته ترسو چشم تو چشم شدم. سعي كردم به جاي فرار ازش ببينمش. فرشته ترسويي رو كه حالش بده ، دكتر بهش استعلاجي داده اما از ترس داستانهايي كه مديرش بابت مرخصي رفتن درمياره تا صبح اين پهلو و اون پهلو شده و دست آخر سرصبح لباسهاشو تنش كرده و روونه محل كارش شده. من اين فرشته ترسو رو دوست ندارم. من اين بخش از فرشته رو كه با وجوديكه ميدونه حق با اونه اما باز از قضاوت ديگران ميترسه و بخاطر اين ترس از خودش ميگذره دوست ندارم.

ديروز آقاي دكتري توي برنامه به خانه برميگرديم ميگفت: كساني كه توي پرخوري تمايل به خوردن شيريني دارن مستعد افسردگي هستند يعني ممكنه (به احتمال زياد)علت تمايلشون به اين طعم افسردگي باشه. كساني كه تمايل به شوري دارن آدمهاي مضطرب و كساني كه تمايل به خوردن و نوشيدن خوراكيهاي خنك دارند آدمهاي الكي خوشي هستند. ياد اين افتادم كه چقدر هميشه دنبال شيريني بودم و از يك فروردين 94 كه براي هميشه و به كل شكر و هرگونه خوراكي حاوي شكر رو از زندگيم حذف كردم چقدر زود به زود هوس خوردن پفك يا خيارشور مياد سراغم. حالا برام سوال شده آيا من ديگه افسرده نيستم و بيشتر استرس

وقتي آرام بخش مصرف ميكني به كل ارتباطت با دنيا قطع ميشه. ناراحت نميشي. به دل نميگيري. نمي ترسي و خيلي اتفاقات خوب ديگه. اما من يه قسمتيش رو دوست ندارم. اينكه مغزت از كار ميافته و نميتوني فكر كني نميتوني واسه روزت برنامه ريزي كني و به كارهات برسي. در واقع در كناراون همه موهبتي كه بهت هديه ميكنه زندگي روزمره تو رو فلج ميكنه. آرام بخش ها تمام قابليتهاي تو رو ازت ميگيرن و تو رو به كما ميبرن.

خيلي وقته كه نمي نويسم. انگار حال و استعداد قشنگ نوشتن رو از دست دادم . اما اصلا هدف از نوشتن من چي بود؟ هدفم رو انگار كه گم كردم. مگه قرار بود من با نوشتههام بهبه و چهچه خواننده ها رو در بيارم؟! حالا مگه وبلاگ من چند تا خواننده داره اصلا؟! دوست دارم بنويسم. من هميشه نوشتن رو دوست داشتم. بايد فقط بنويسم. انگار كه كسي جز خودم اونها رو نميخونه.

با ماجرايي كه توي شهريور ماه پيش اومد يه چيزي مثل خوره داره وجودمو ميخوره. احساس ميكنم بايد بتونم آسيبي كه به تربچه وارد شده رو يه جوري براش جبران كنم. يجوري التيامش بدم و ثابت كنم كه اون اشتباه از طرف اون نبوده و مقصر كس ديگه اي بوده. داشتن يه برادرزادهي پرماجرا توي خونه ، خالي از لطف نيست اما گاهي رفتارهايي رو از خودش بروز ميده كه قلبمو چنگ ميزنه و نگرانم ميكنه. دايم به اين فكر ميكنم كه اين پسربچه هيچ گناهي نداشته و داره به پاي بي مسئوليتي پدر و مادرش ميسوزه. اين توداري و حرف نزدنش بيشتر نگرانم ميكنه. همش فكر ميكنم اي كاش اهل حرف زدن بود، اهل گله